Vendi mik, partneri ynë strategjik, është prej ditësh nën pushtetin e flakëve. Zjarre masive kanë shpërthyer prej më pak se një jave në një pjesë të territorit të Turqisë, përgjithësisht përgjatë bregdetit të Egjeut dhe Mesdheut. Nga Manavgati në Marmaris, flakët kanë djegur shtëpi e kanë marrë jetë njerëzish. Një tragjedi e përmasave të jashtëzakonshme!

Pamje gati apokaliptike, rrëqethëse, përcillen nga mjetet e informimit: pyje, banesa e jetë të shkatërruara, përcëlluar nga zjarre të përhapura me furi prej të nxehtit ekstrem dhe erës së fortë.

Lufta me flakët është sfida e këtyre ditëve për popullin turk dhe qeverinë turke. Pjesa më e madhe e tyre janë vënë nën kontroll, ndërkohë që vazhdon e papushimtë përpjekja për të shuar çdo vatër zjarri. Presidenti Erdoğan ka premtuar mbështetje të plotë për të dëmtuarit, rindërtim të gjithçkaje të djegur, pyllëzim në tokat dhe pyjet e bëra shkrumb.

Dhe në këtë moment fatkeqësie, dhimbjeje e sfide për Turqinë mike, dhimbje ndiejmë edhe ne. Shpirtërisht jemi me popullin turk, e ndajmë me të dhimbjen dhe vuajtjen. Njëkohësisht, jemi të bindur se një popull i tillë i mësuar me sakrifica do t’ia dalë dhe kësaj sfide.

Fondacioni “ALSAR” shpreh ngushëllimet e sinqerta për jetët e humbura dhe dëmet materiale, duke u lutur që ky makth disaditor për Turqinë të marrë fund sa më parë.

Lutjet tona janë për Turqinë, për popullin turk!

Vëllezër e motra!

Muslimanë e muslimane!

Shqiptarë ngado që jeni!

Falë Zotit, ia mbërritën ditës së Kurban Bajramit dhe për këtë vit. Pasi e përjetuam me gëzim të madh Fitër Bajramin muaj më parë, ka ardhur tani momenti të festojmë Kurban Bajramin. Pasi e privuam veten në shenjë sakrifice për një muaj në Ramazan nga një pjesë e përditshmërisë sonë, tashmë është koha për një tjetër sakrificë.

Blatimi i një kurbani Zotit të Gjithësisë është shprehje e sakrificës sonë, është shprehje e përuljes dhe bindjes së njeriut para urdhrit të të Plotfuqishmit. Lart, tek Ai, ngjitet veç devotshmëria jonë; pjesa lëndore, mishi i kurbanit, u ndahet njerëzve të gjakut, të afërmve dhe të papasurve, e me të ushqehemi dhe vetë në këtë ditë të gëzuar.

Sakrifica dhe solidariteti, dy tipare të larta të karakterit njerëzor, shpërfaqen fuqishëm në këtë ditë. Ne bëjmë kurban për Zotin dhe u gjendemi pranë njerëzve rreth nesh, shprehim përkushtimin tonë ndaj Zotit dhe mirësinë ndaj mjedisit tonë shoqëror.

Kurban Bajrami është festa jonë, festa e çdo besimtari musliman në rruzullin tokësor. Gëzuar festën!
Urimi i Fondacionit ALSAR është për çdokënd. E bashkë me urimin, si për çdo Kurban Bajram, Fondacioni ALSAR troket e sjell gëzim në mijëra dyer shqiptarësh me aktivitetin e tij të pandërprerë dhe në këto ditë feste.

Zoti na e pranoftë kurbanin!

Na dhëntë Ai mbarësi, begati dhe jetë të devotshme! Qoftë i kënaqur me ne!

Zoti i bekoftë dhe i begatoftë shqiptarët!

Në një ditë të shënuar për popullin turk, në përkujtimin e përvjetorit të pestë të përpjekjes së dështuar për grusht shteti, Fondacioni ALSAR organizoi këndim Kur’ani dhe mevludi, dhe bërje lutjesh për të rënët dëshmorë në mbrojtje të rendit kushtetues.

Veprimtaria u zhvillua në Xhaminë e Kalasë së Prezës, të restauruar në vitin 2014 nga TİKA dhe të inauguruar një vit më pas nga presidenti turk, Recep Tayyip Erdoğan.

Mes dhjetëra të pranishmëve ishin banorë të zonës, besimtarë, dashamirës të Fondacionit ALSAR dhe njerëz që e duan miqësinë shqiptaro-turke.

Të pranishmit dëgjuan këndim Kur’ani, këndim mevludi, e të gjithë bashkë u lutën në fund për shpirtrat e të rënëve dëshmorë për Turqinë më 15 korrik 2016.

Një lutje e veçantë iu kushtua presidentit Erdoğan, që Zoti ta ruajë, ta mbrojë nga e keqja, e t’i japë fuqi në udhëheqjen e popullit turk. Lutje pati për të dy popujt miq, turk dhe shqiptar, për ummetin islam në përgjithësi, për mbarësi e ditë më të mira.

Aktiviteti i pasdites pasoi ceremoninë përkujtimore të zhvilluar po sot, në orët e paradites, në memorialin me emrat e dëshmorëve turq të 15 korrikut, në parkun e Liqenit Artificial të Tiranës.

Këtë 15 korrik bëhen pesë vite nga përpjekja e dështuar për grusht shteti në Turqi. E freskët është kujtesa për atë që ndodhi, ndonëse ngjan një kohë disi e largët.

Ishte grusht shteti mizor, i pamëshirshëm, i urdhëruar pa asnjë lëkundje për gjakun që do të derdhej. U kthye në epope, në akt të pashembullt trimërie të turqve të thjeshtë, të cilët lanë shtëpitë dhe u derdhëm rrugëve për t’u thënë ndal puçistëve. Mizorisë iu përgjigjën me trimëri, me vetëmohim, me sakrificë të pashembullt!

Turqia kishte përjetuar grushte shteti dhe në të kaluarën, kishte parë ndërhyrje brutale ushtarakësh me pasoja të rënda për vendin, por si asnjëherë më parë historia do të merrte tjetër rrjedhë në 15 korrikun e 2016-s.

Asgjë nuk do të ishte më e njëjtë pas asaj date, pas një nate të gjatë ku u vendos fati i Turqisë së re. Njerëzve u thirri ndërgjegjja, e ardhmja e fëmijëve të tyre, e vendit të tyre. Zemrën dhe shpirtin ua ndezi thirrja e presidentit Erdoğan, për të mos u trembur prej grykës së armëve, tankeve dhe avionëve të kryerësve të grushtit të shtetit. Qindra dhanë jetën, mijëra u plagosën, miliona qëndruan në rrugë me javë për të mos i dhënë asnjë mundësi një tentative të tjetër.

Vetë populli e vendosi fatin e vet! I tha jo përmbysjes së rendit kushtetues, marrjes së pushtetit me dhunë. Shkurajoi përpjekjet për ta rrëzuar pushtetin e ligjshëm, të ardhur nëpërmjet votës së lirë, vullnetit popullor, me anë të dhunës. Historia u shkrua, si një mësim në të ardhmen për çdo puçist në Turqi!

Organizuesit e grushtit të shtetit i mbuloi turpi i tradhtisë, barrë u mbeti mbi shpinë gjaku i pafajshëm që derdhën. Në asnjë plan të tyre nuk kishte qenë një reagim i tillë popullor. Dështimi u erdhi prej atyre njerëzve të mbrujtur me besim të vërtetë dhe atdhetari nga ajo tokë e begatë.

Fati i puçistëve vendosi dhe fatin e çdo përpjekjeje të ngjashme më pas. Koha e grushteve të shtetit mori fund, pa hequr vigjilencën në prerjen nga rrënjët të tentativave të reja. Mbarimi i asaj beteje u ndoq nga një betejë tjetër, e cila vazhdon ende, ajo e pastrimit të shtetit, të aparatit shtetëror, dhe të jetës shoqërore nga tentakulat e organizatorëve të grushtit të shtetit të 15 korrikut.

Mbrëmja në mesin e korrikut pesë vite më parë u shndërrua nga tragjike në heroike. Turqia, e gjendur në prag të greminës, hodhi një hap tjetër, vendimtar, drejt të ardhmes së saj të ndritur. Turqit i treguan botës se ç’përgjigje meritonte një përpjekje për grusht shteti, se ata ishin të palëkundur në ecjen në rrugën e re.

Turqit shkruan një epope në atë 15 korrik, epopenë e Turqisë së re!

Këtë 15 korrik bëhen pesë vite nga përpjekja e dështuar për grusht shteti në Turqi. E freskët është kujtesa për atë që ndodhi, ndonëse ngjan një kohë disi e largët.

Ishte grusht shteti mizor, i pamëshirshëm, i urdhëruar pa asnjë lëkundje për gjakun që do të derdhej. U kthye në epope, në akt të pashembullt trimërie të turqve të thjeshtë, të cilët lanë shtëpitë dhe u derdhëm rrugëve për t’u thënë ndal puçistëve. Mizorisë iu përgjigjën me trimëri, me vetëmohim, me sakrificë të pashembullt!

Turqia kishte përjetuar grushte shteti dhe në të kaluarën, kishte parë ndërhyrje brutale ushtarakësh me pasoja të rënda për vendin, por si asnjëherë më parë historia do të merrte tjetër rrjedhë në 15 korrikun e 2016-s.

Asgjë nuk do të ishte më e njëjtë pas asaj date, pas një nate të gjatë ku u vendos fati i Turqisë së re. Njerëzve u thirri ndërgjegjja, e ardhmja e fëmijëve të tyre, e vendit të tyre. Zemrën dhe shpirtin ua ndezi thirrja e presidentit Erdoğan, për të mos u trembur prej grykës së armëve, tankeve dhe avionëve të kryerësve të grushtit të shtetit. Qindra dhanë jetën, mijëra u plagosën, miliona qëndruan në rrugë me javë për të mos i dhënë asnjë mundësi një tentative të tjetër.

Vetë populli e vendosi fatin e vet! I tha jo përmbysjes së rendit kushtetues, marrjes së pushtetit me dhunë. Shkurajoi përpjekjet për ta rrëzuar pushtetin e ligjshëm, të ardhur nëpërmjet votës së lirë, vullnetit popullor, me anë të dhunës. Historia u shkrua, si një mësim në të ardhmen për çdo puçist në Turqi!

Organizuesit e grushtit të shtetit i mbuloi turpi i tradhtisë, barrë u mbeti mbi shpinë gjaku i pafajshëm që derdhën. Në asnjë plan të tyre nuk kishte qenë një reagim i tillë popullor. Dështimi u erdhi prej atyre njerëzve të mbrujtur me besim të vërtetë dhe atdhetari nga ajo tokë e begatë.

Fati i puçistëve vendosi dhe fatin e çdo përpjekjeje të ngjashme më pas. Koha e grushteve të shtetit mori fund, pa hequr vigjilencën në prerjen nga rrënjët të tentativave të reja. Mbarimi i asaj beteje u ndoq nga një betejë tjetër, e cila vazhdon ende, ajo e pastrimit të shtetit, të aparatit shtetëror, dhe të jetës shoqërore nga tentakulat e organizatorëve të grushtit të shtetit të 15 korrikut.

Mbrëmja në mesin e korrikut pesë vite më parë u shndërrua nga tragjike në heroike. Turqia, e gjendur në prag të greminës, hodhi një hap tjetër, vendimtar, drejt të ardhmes së saj të ndritur. Turqit i treguan botës se ç’përgjigje meritonte një përpjekje për grusht shteti, se ata ishin të palëkundur në ecjen në rrugën e re.

Turqit shkruan një epope në atë 15 korrik, epopenë e Turqisë së re!